De harten van de Britse tabloidjouralisten — onverslaanbaar als het gaat om roddel, hysterie en verzonnen verhalen — maakten een sprongetje: een week lang was Mariah Carey te Londen. De vrouw die zingt als een walvis en zich gedraagt als Eva Peron. Vanaf het moment dat ze een naaldhak op Engelse bodem zette, schoten de verhalen als paddestoelen uit de grond. Mariah Carey wilde om twee uur's morgens, bij aankomst, een rode loper met daarlangs grote witte kaarsen! Ze had vijftig koffers bij zich, eiste een vrachtwagen om die te vervoeren en in haar kielzog liepen vijftien “people” om haar bij te staan tijdens haar verblijf! Ze kwam anderhalf uur te laat voor een award-uitreiking bij een radio-zender, omdat ze een nagel had gebroken! Ze bestelde een levensgrote taart in de vorm van haar lichaam om haar 35ste verjaardag te vieren, betaalde daar 15.000 euro voor en at niet meer dan wat kruimels! Ze eiste van haar entourage dat ze minstens eenmaal per dag 'Goedemorgen mevrouw Carey, wat ziet u er prachtig uit vandaag' tegen haar zouden zeggen! That is nog eens entertainment.
Een interview regelen met Mariah Carey is praten met vier pr-assistenten. Is vijf uur wachten omdat radio-interviews “iets zijn uit-gelopen.” Is toegeblaft worden door portiers en conciërges, op een toon alsof er een lont uit je schoenen steekt. Om kwart voor negen 's avonds ga je dan eindelijk naar boven, de gang door (waar je louter “people” tegenkomt), door de deur van een suite, door een deur ín de suite, een kamer in vol kleren, lege water-flesjes, tv-kabels en drie enorme geairbrushte posters met de hoes van het nieuwe album van The Superstar, met glooiend haar, hoge hakken en Bond-girl-boezem.
En daar ligt ze dan, de meest succesvolle zangeres ter wereld (160 miljoen platen verkocht, alleen Elvis en The Beatles staan nog boven haar), de meest theatrale haar-achterovergooier ter wereld, en ze draagt een zilverkleurige Romeinse toga waaronder naar schatting een twee meter lang bloot dijbeen uitsteekt.
Wat er vervolgens gebeurt, laat zich het beste als volgt samenvatten: Mariah lacht vanaf een sofa als een bezetene dat ze haar “reclining moment” beleeft. Er komen vier verschillende assistenten binnenlopen die allen op een komieke diva-manier worden toegesproken, en haar vertellen dat haar jurk van “Sass and Biiiiiiiide” is, haar schoenen van McQueen en haar vlinder-ring en oorbellen vol diamanten van Estate Collection.
Een gesprek gaat als volgt: “Lamma? Wil je me mijn favoriete snack brengen? Sylvia, wil je een olijf? Ik mag alleen olijven eten. Ik volg een olijvendieet. Wijn? Als ik wijn drink, mag ik de rest van de dag niets meer eten. Daarom neem ik alleen kleine hapjes. Het is ook makkelijker; als je een sandwich eet zit meteen heel je gezicht vol kruimels en saus en raken de make-up-people gestrest.”
Mariah Carey is niet helemaal wat je ervan verwacht. Ze is geen opgeblazen poseur, geen maniakale manipulator en geen fragiele Bambi die 54 assistenten nodig heeft om een ooglid op te tillen. Ze is eerder een cartoon-figuurtje, een flamboyante New York Personality. Ze heeft geen idee dat ze vijf uur te laat is. “Echt waar? Ik ken het schema niet, darling. Ik duik op, ik heb geen idee wat er gaat gebeuren.”
Haar leven is, zegt ze zelf,“a friggin' mini-series,” een raciaal drama. Ze is opgegroeid in Long Island, New York, als dochter van een zwarte vader die voor de marine werkt en een blanke moeder, een operazangeres. De familie van haar moeder onterfde haar op het moment dat ze met een neger trouwde. Het huwelijk liep op de klippen toen Mariah 3 jaar oud was. Moeder en drie kinderen woonden in een krot, haar negen jaar oudere broer werd ernstig ziek, haar tien jaar oudere zus kreeg een kind op haar 15de, raakte aan de drugs en prostitueerde zichzelf. Mariah voedde zichzelf op, voelde zich een verschoppeling, maar hield het vertrouwen in De Stem, waarvan ze wist dat die haar zou redden. “En na alles wat ik als kind meemaakte ging ik direct door naar de meest afgrijselijke relatie die je je maar kunt voorstellen.”
Ze ontmoette de twintig jaar oudere platen-baas Tommy Mottola toen ze 18 jaar was, trouwde met hem in een ceremonie die geïnspireerd was door het huwelijk van Charles en Diana.
Het leek zo stabiel, in het begin. “Hij was net zo gepassioneerd over mijn muziek als ik, hij geloofde in mij.” Hij was ook een control-freak, paranoide en een machtswellusteling. “Ik wilde met mijn vriendinnen rondhangen. Ik had geen behoefte aan overspel met miljoenen mannen, ik wilde alleen maar gaan lunchen en dan niet 55 keer gebeld worden door iemand die gek werd dat ik niet thuis was.” Tommy en Mariah leefden een extravagant leven, in een gigantisch huis met twaalf slaapkamers, een opnamestudio, danszaal, schietbaan, twee zwembaden en een helikopterplatform. Mariah betaalde overal aan mee. “Ik wilde niet, net als mijn moeder, in de positie komen dat ik halsoverkop moest verdwijnen omdat ik niks bezat. Niemand vertelde me dat Tommy aan mij verdiende via de Sony-aandelen die dankzij mij hoog stonden. Het kon me niet schelen. Ik was verliefd. Dat dacht ik. Maar dat betekent waarschijnlijk dat je het niet bent, toch?”
Als ze niet werkte, was ze bezig met de inrichting van het huis. “Mijn weekends waren gevuld met bouwtekeningen en verfstalen. Niet ideaal als je 22 jaar bent. Eruit stappen was bijna onmogelijk: mijn manager was zijn beste vriend, zijn advocaat was ook de mijne en tevens zijn andere beste vriend. Iedereen stond bij hem op de loonlijst en was doodsbang voor hem.”
In 1998 werd de scheiding uitgesproken. Een drie jaar durende meltdown begon Sony wilde van haar af. Virgin tekende haar voor tachtig miljoen dollar, en betaalde haar nog eens dertig miljoen om van dat contract af te komen toen bleek dat haar platen niet verkochten. De rampzalige Glitter-film, gebaseerd op haar leven en met Mariah in de hoofdrol, hielp ook niet: de première was op 11 september 2001. Ze verscheen als een onzin uitkramende, uitgehongerde idioot op MTV en stortte in bij haar moeder. “2001 was, hoe gek het ook klinkt, een doorbraak. Niemand kon het leven dat ik leidde volhouden. Ik weet nu dat je niet zes dagen achter elkaar door kunt gaan, zonder te eten. Ik maakte net een grapje over dat olijvendieet, maar ik moet me blijven voeden met proteïnen, al is het maar in kleine porties, omdat ik van mezelf weet dat ik, als ik aan het werk ben, geen tijd neem om te gaan zitten eten.”
Haar nieuwe album, The Emancipation of Mimi (Mimi was haar bijnaam als kind) laat “de leuke kant horen van mezelf.” Geen getergde ballades meer, en haar toonladder-capriolen komen nauwelijks nog aan bod op deze ramp;b-hiphop-pop-plaat die ze maakte met rapkanonnen als Snoop Dogg, Kanye West, Nelly en The Neptunes. “Ik had het enorm naar mijn zin, we hadden feestjes in de studio tot zes uur's morgens.” Deze plaat is écht, zegt ze. “Ik vertrouwde op mezelf, ik hield mijn mond niet dicht als ik dacht, goh, dat klinkt wel erg overgeproduceerd. Ik voel me er dit keer heel goed bij.”
Helaas voor Mariah zijn tegenwoordig maar weinig mensen in haar muziek geïnteresseerd — afgezien van deelnemers aan Idols. Ook haar bewogen leven is minder interessant. De roddels, de verhalen over de Mythologische Diva worden echter gevreten.
“Dacht je nou echt dat ik het zou merken als er kaarsen staan, een gele, groene of blauwe loper zou liggen bij aankomst? Ik kwam rechtstreeks uit het vliegtuig, heb wat met fans gepraat en wilde toen gewoon naar bed. Showbusiness is een façade. Als ik verhalen hoor over mijn diva-gedrag, lach ik ze weg.”
Maar een aantal verhalen zijn toch wel waar? Dat ze geen trappen “doet,” bijvoorbeeld? “Weet je wat? Ik heb een voorkeur voor trappen sinds ik heb vastgezeten in liften in Japan, Duitsland en New York. Zelfs op hakken als deze pak ik liever de trap.”
En dat verhaal over de puppies? Dat ze bij elk concert een paar kleine hondjes wil om mee te kroelen, om kalm te worden? Mariah lacht hardop, en zwiept met heur haar: “Laat ik dat verhaal niet onderuithalen! Bring me the puppies! Ierse setters! Schotse terriers! Het verhaal is waarschijnlijk ontstaan toen ik in Japan twee Shih-Tzu-puppies kocht, Bing en Bong. Schattige beestjes, maar dat wil nog niet zeggen dat… ach, wat maakt het ook uit. Ik denk dat het niemand kan schelen hoe ik echt ben. Ze zien de foto's, lezen de roddels op het internet, en denken: ah, zie je wel. Ik heb racisme meegemaakt, dertien verhuizingen, heb ruzie gemaakt met mijn moeder en haar rare vriendenkliek, heb gezien wat er met mijn broer en zus is gebeurd. Vlak voordat mijn vader aan kanker overleed, in 2002, zei ik tegen hem: ik ben nergens meer bang voor. Ook niet voor de dood. Ik heb vrede met mezelf.”
Carey houdt zichzelf goed in de gaten, en anders haar “people” wel. Ze slaapt vijf tot zes uur per nacht, zorgt ervoor dat ze genoeg eet en tijdens promotiedagen neemt ze voldoende rust. Ze woont tegenwoordig in Manhattan, met haar Jack Russell terriër, Jack. Vooral bekend vanwege de twee websites die aan hem zijn gewijd, waarvan er een wordt bijgehouden door een Japans meisje die tijdens concerten in een Jack-kostuum komt opdraven. “Ja! Lachen hè? Dat kostuum is waarheidsgetrouw, met een bruin oog en een bruin oor. Het is werkelijk fantastisch.”
Wat zou Mariah Carey zijn als ze niet Mariah Carey was? “Een vloerenboener. Dat is het enige wat ik nog meer goed kan,” lacht ze. Denkt ze ooit: mijn leven is bizar, alleen maar omdat ik hoge noten kan halen? Ze denkt even na. “Eerlijk, ik heb altijd gedacht dat dit het leven was dat ik zou leiden. Ik had nooit verwacht dat er tabloids zouden zijn die verhalen over me zouden verzinnen. Ik wilde zangeres worden, een beroemde zangeres. Zonder dat ik wist wat dat zou inhouden. Nu weet ik dat wel, maar mij hoor je niet klagen. Ik had ook op mijn knieën vloeren kunnen boenen, triestig meezingend met de radio.”