Een grote ster interviewen blijft altijd een bijzondere ervaring. Ten eerste begin je altijd te laat. Een uur te laat in dit geval, want Mariah's opnamen voor Ivo Niehe's TV Show liepen nogal uit.
Maar goed, uiteindelijk komt ze dan toch haar dure hotel in Amsterdam binnen. Mét een heel gevolg; voordat ze zich laat zien, is er al een hele zwerm visagisten, platenmaatschappij-vertegenwoordigers, manager-achtigen en nog wat onbeduidende tiepjes binnengestormd. En daar achter-aan, omringd door wat bodyguards, Mariah zelf. De nieuwe Mariah wel te verstaan: in een superkort strak jurkje, torenhoge naaldhakken en een grote zonnebril. Ze nam buiten het hotel trouwens eerst nog uitgebreid de moeite om haar fans te woord te staan en foto's te nemen.
Als Mariah zich heeft geïnstalleerd in de Royal Suite, kan het interview beginnen. Ze ligt in bed (dat schijnt ze vaker te doen tijdens interviews), twee kussens onder haar hoofd. De zonnebril ligt op het nachtkastie, haar schoenen staan ernaast op de grond, en verder staat er alleen nog een flesje cola met een rietje, en in haar hand heeft ze een potje medicijnen. “Sorry als ik wat duf overkom,” verontschuldigt ze zich, “maar ik voel me niet tof. Ik denk dat ik ziek ben geworden van het water in Monte Carlo, waar ik was voor de World Music Awards. Ik heb een hele gevoelige maag, en dat vergeet ik weleens. Daarna vloog ik door naar Milaan, voor een persconferentie. Ik was te laat omdat ik echt heel ziek was, en toen heb ik als bewijs dit potje medicijnen maar meegenomen. Ik heb twee dagen niets kunnen eten of drinken. Gisteren kwam mijn moeder naar Milaan, voor Moederdag, en toen kon ik gelukkig eindelijk weer wat binnen kunnen houden. Vandaag ben ik naar McDonald's geweest, en nu heeft m'n maag zoiets van: wáár zijn we in Godsnaam mee bezig?!?” Gelukkig is Mariah wél in een supergoede bui, én een spraakzame…
Roddelbladen. Word ie daar kwaad om of moet je erom lachen?
Soms word ik kwaad en soms lig ik dubbel. Dan bel ik m'n vrienden en zeg ik: “Het laatste nieuws van vandaag is dat ik daar was.” En dan roepen zij: “Wat? Toen was je bij ons!” Het hangt er een beetje vanaf; als het over mijn familie gaat, of over andere mensen om me heen, dan word ik soms wel kwaad. Want zij kunnen er niets aan doen, zij zouden er niet in betrokken moeten worden. En sommige berichten zijn gewoon gemeen, zonder reden. Die kan ik ook niet goed hebben. Maar van die domme roddels, daar kan ik me niet druk om maken.
Stoor je je als de media over je privéleven schrijven, zoals je scheiding en je ex-man?
Ja, dat stoort me zeker. En het is vreemd, want voordat ik mensen had verteld dat ik zou gaan scheiden, stond het al in de media. M'n vrienden wisten het dus nog niet, en de ochtend nadat ik de scheiding had aangevraagd stond het al in de krant!
Heb je weleens zo'n roddelkrant aangeklaagd?
Nog niet! Maar als ik eenmaal kwaad genoeg word… Nee, dat zal niet snel gebeuren, dan moeten ze écht iets heel vuils schrijven over mij of de mensen om me heen.
Wat is er waar van de geruchten dat je je opeens veel sexier en wilder bent gaan gedragen?
(diepe zucht) Ik ben nu eindelijk zover dat ik me kan gedragen zoals ik dat wil. En daar maak ik gebruik van. Ik kan nu eindelijk meer uitgaan, zeggen wat ik wil en me kleden zoals ik dat al tijden wilde.
Wie weet, wil ik over vijf jaar alleen nog mantelpakjes dragen. Ik vraag het me af, maar jemig, je moet toch een beetje kunnen experimenteren met dingen? Ik wil nu gewoon mezelf zijn. Mijn persoonlijkheid is altijd hetzelfde geweest, alleen verborg ik dat de afgelopen jaren nogal. Kijk, sommige mensen zullen je nooit leuk vinden. Maar als ze me haten om wie ik écht ben, dan kan ik er niet zo mee zitten. Als je nep bent omdat mensen je daartoe dwingen en dán vindt het publiek je een trut, dan kun je het dus nooit goed doen. Ik denk dat mijn acteerlessen me hebben geholpen om de muren weg te breken en niet meer zo onzeker te zijn, niet meer zo bang om mijn echte ik naar buiten te laten. Op school was ik altijd juist de komiek van de klas. Ik was heel anders dan mensen nu van me zouden verwachten. Ik was niet echt heel stout of zo, daar was ik te bang voor omdat ik al heel wat had zien gebeuren. Ik dook heus niet met iedereen het bed in en ik sloeg geen mensen in elkaar, maar mensen dachten dat wel van me, want ik was wel zo'n meisje dat stoer deed en stiekem rookte op de wc. Ik lokte ruzies uit enzo — ik was eigenlijk een nep-stout meisje, haha. Toen begon ik in de muziek en kreeg ik zo'n lief imago opgeprikt. Dat was gedeeltelijk ook wel echt, nog steeds wel; er zijn massa's mensen die met véééél meer partners het bed hebben gedeeld. Ik hou van uitgaan en plezier maken en omgaan met mensen waarvan men het niet zou verwachten. Heus niet omdat ik denk: om cool te zijn, ga ik nu even hangen met een rapper.
Ik ben opgegroeid in New York, zij ook, we delen die ervaring. Als ik werk met Da Brat of James Dupri, word ik vrienden met die mensen. Als ik in de studio zit met Q-Tip ontdekken we dat we allebei creatief zijn en worden we vrienden. Dan heb ik heus niet meteen een heftige verhouding met hem! Ik ga gewoon graag met mensen om.
De clip voor “Honey,” met jou als een soort 007, was een schok voor velen. Maar je kon vooral zien dat je veel lol had…
Precies! Honey was de leukste ervaring met een clip tot nu toe. Een clip als Emotions was ook leuk, omdat veel van de mensen daarin vrienden van me waren, maar ik had toen toch meer van: laat ik dat maar niet doen, dan krijg ik weer op m'n lazer. In het begin van m'n carrière werd me voortdurend verteld: “kijk uit, journalisten verdraaien je woorden.” Dat nam ik klakkeloos aan, en dus gedroeg ik me heel afstandelijk en zei bijna niets. Maar zo ben ik helemaal niet. Wat ervoor heeft gezorgd dat ik nu mezelf durf te zijn is ten eerste dat ik gegroeid ben als persoon. En ten tweede heb ik nu een houding van: ik heb al een heleboel succes beleefd. En als ik daarbij voortaan geen lol kan beleven, niet kan doen wat ik wil en geen risico's kan nemen, wat heeft het dan voor zin? Dan kan ik net zo goed iets anders gaan doen.